Recenzja

Kuratorium na Dzikim Zachodzie

   W odniesieniu do bardzo aktualnego i kontrowersyjnego tematu strajku nauczycieli, Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie wystawił sztukę teatralną, pt. „Kowboje”. Jest to opowieść o życiu kadry nauczycielskiej, umieszczonej w realiach Dzikiego Zachodu. Inspiracją dla reżyserki Anny Smolar oraz dramaturga Michała Buszewicza była seria spotkań z lubelskimi nauczycielami. Przedstawienie zostało oparte na literaturze, dotyczącej problemów związanych ze współczesną edukacją młodzieży. To takie tytuły jak „Mistrz ignorant” J.Ranciére czy „Prawo dziecka do szacunku” J.Korczaka. Podczas spektaklu można było wyczuć dodatek stylu Gombrowiczowskiego poprzez np. krótkie, plażowe, żółte spodenki dyrektora.

  Chociaż sztuka była planowana od miesięcy, premiera idealnie wpasowała się w strajk nauczycieli, co pomogło lepiej zrozumieć aktualną sytuację. Już na samym początku przedstawiono bohaterów, którzy odbiegają od naszego wyobrażenia o nauczycielach. Bardzo ciekawym pomysłem było zmniejszenie dystansu pomiędzy widzem a aktorem. Artystka prowadziła monolog pod sceną zwracając się do widzów jak do klasy, również pozwoliła im wybrać czy chcemy, aby zabrała nas
w podróż, czy ona przez dwie godziny będzie
mówić, a my sztywno słuchać”. Była to próba przełamania konwencjonalnego schematu przedstawienia teatralnego. Dzięki temu odbiorca mógł się poczuć wciągnięty w historię.

  Istnieje wiele rodzajów nauczycieli. Bardzo mało ludzi czuje powołanie do tego zawodu, jedni idą tam tylko po to, żeby zrobić coś ze swoim życiem, inni – aby czynić dobro. Przeniesienie kadry nauczycielskiej na łono przyrody idealnie ukazuje zawiłości pracy pedagoga. Odgłosy dzikiej natury, zagubienie w nowym środowisku, a nawet próba przystosowania się do zupełnie nowej sytuacji uosabia trud, jaki człowiek musi włożyć w mądre wychowanie młodzieży. Osoby
z zewnątrz nie zdają sobie sprawy jak trudno być pedagogiem, z
właszcza że to oni kształtują następne pokolenia, a mądrość płynąca z nauk ludów pierwotnych ukazuje nam ścieżkę, jaką powinniśmy podążać jako istoty rozumne.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *