Anna — następczyni Nikity i Lucy. Na zewnątrz silna, niezależna i gniewna, a w środku krucha i nieopanowana. Mimo wszystko zawsze stawia na swoim i potrafi przechytrzyć nawet tych, którzy są jej nauczycielami.

Luc Besson tym razem opowiada o bohaterce, która nieustannie zmienia swoje życie. Anna Poliatova jest Rosjanką uzależnioną od narkotyków, która zaczyna pracę dla Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego, a także robi karierę modelki w Paryżu. W ciągu roku zabija ponad 30 obiektów zagrażających Rosji, po czym zaczyna pomagać również Stanom Zjednoczonym. W tym samym czasie ma dwóch kochanków i kochankę. Robi wszystko, dzięki czemu w końcu będzie mogła poczuć się wolna i szczęśliwa.

Uwagę przyciągają kostiumy Anny. Przez to, że jej pracą są modeling i zabijanie, musi być zarówno delikatna, jak i groźna. Podkreśla to swoimi strojami. Jako modelka jest naturalną blondynką w drogich płaszczach i codziennie z inną torebką paryskich projektantów. Jako morderczyni ubiera czarne, obcisłe sukienki lub spodnie, luźną koszulkę i skórzaną kurtkę, a włosy spina w kok. Oprócz tego, kiedy styka się ze swoimi celami (głównie mężczyznami), przybiera całkiem nowy wizerunek: prostytutka o krótkich czarnych włosach lub szlachcianka z rudym bobem. To tylko dwie z wielu postaci, w które się zmienia. Poza fryzurą zawsze zmianie ulegają jej imię, makijaż i strój. We fragmentach zabrakło jednak dłuższego opowiedzenia kim jest Anna w danej chwili i podtrzymania widza dłużej w niepewności, kto będzie następną ofiarą. Pokazywano zaledwie zdawkowe urywki nowej postaci i wyciągnięcia broni.

materiał Cinema City

Różnorodność scenografii również rzucała się w oczy. W Rosji ulice były puste, a w budynkach wszystko na swoim miejscu. Mieszkanie Anny w Paryżu było pełne modelek, a ich rzeczy były porozrzucane. Podkreślało to dwa skrajne bieguny życia głównej bohaterki — w jednym świecie żyła w skupieniu, przygotowaniach, wśród niebezpiecznych osób, a w drugim z koleżankami — beztrosko i w ciągłym biegu.

Mnogość rekwizytów i efektów specjalnych typowych dla Bessona wcale mnie nie zdziwiła. Pełno broni, strzałów, wybuchów, krwi i nawet odcięty palec — to wszystko nadawało akcji dynamizmu i po prostu chciało się to oglądać.

Autentyczność scenografii i rekwizytów zostawia jednak nieco wątpliwości. Akcja rozgrywa się w latach 80. i 90. XX wieku. Pomimo tego, w filmie dostrzec można małe błędy. Na portalach filmowych widzowie zwracają uwagę m.in. na wysyłanie przez Annę wniosku do marynarki mailowo z dość nowoczesnego laptopa, korzystanie z pendrive’a przez główną bohaterkę czy ze smartfona przez jednego z agentów CIA.

Oczywiście nie mogło zabraknąć wątków miłosnych, które mnie osobiście już nudzą w filmach gangsterskich. Na początku Anna jest w toksycznym związku z Rosjaninem, który codziennie ją gwałci. Następnie pokazana jest jako przynęta dla mężczyzn, z którymi flirtuje, aby zaciągnąć w ciemny róg i zabić. Oprócz ofiar nawiązuje kontakt seksualny zarówno z szefem KGB ZSRR, jak i dowódcą amerykańskiego CIA. Bohaterka podkreśla, że obu kocha tak samo i nie chce z żadnego rezygnować. Na koniec wychodzi na jaw, że po prostu chciała ich w sobie rozkochać, żeby wykorzystać ich zaufanie. Ostatnim wątkiem jest związek z paryską lesbijką, w którym trwa dla odwrócenia uwagi. Moim zdaniem trochę za dużo wykorzystywania kobiecego uroku i seksualności.

By Zuzanna Gzubicka

Studentka produkcji medialnej, Torunianka. Uwielbiam pływać, jeździć na rolkach oraz spędzać czas na czytaniu książek wśród przyrody.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *