Film w reżyserii Sun-ho Cho opowiada historię światowej sławy lekarza Joon-yeong’a (granego przez Myeong-min Kim’a), który wraca do Korei z misji pomocy humanitarnej w Syrii. Na miejscu czeka na niego córeczka Eun-jeong (w tej roli Eun-hyeong). W drodze na spotkanie Joon-yeong staje się świadkiem wypadku, w którym ginie Eun-jeong. Tuż po zobaczeniu ciała swojego dziecka, czas cofa się do momentu przybycia doktora do Korei, a tragiczne zdarzenia zaczynają się powtarzać. Główny bohater postanawia oszukać przeznaczenie i uratować córkę, z pomocą przychodzi mu Min-cheol (Yo-hanByeon) — sanitariusz, który również tkwi w pętli czasowej tego dnia.

Przede wszystkim uwagę w tym filmie przykuwa swobodne mieszanie stylów, konwencji i gatunków. W pierwszych chwilach widzowi wydaje się, że może to być film familijny, a wszystko to za sprawą cukierkowej otoczki (niezwykle barwne zdjęcia, przesympatyczne zachowania postaci). W momencie wypadku i wejścia w pętlę czasową okazuje się, że kryje się za tym coś znacznie mroczniejszego. Film niejako zmienia się w dramat, czuć nieustanną presję wynikającą z zaistniałej sytuacji. Przeplatają się także elementy znane chociażby z kina akcji czy z thrillera. Osobiście uważam tą mieszankę stylów za niezwykle trafną, a szok spowodowany wybiciem z konwencji pozostaje do dziś.

Bardzo ważną rolę w filmie odegrała fabuła. Z każdą kolejną sekwencją, pomimo ich powtarzania się, poznajemy elementy fabularne. Akcja filmu jest niebanalna. Bardzo trudno jest odgadnąć dalszy ciąg ze względu na wielość zwrotów akcji.

Warto zwrócić uwagę na grę aktorską, która prezentowała się wyśmienicie. Niesamowita ekspresyjność, jak i ckliwość w niektórych scenach po prostu kupiła moje serce. Bardzo łatwo było wczuć się w grane postacie. Widać, że reżyser dobrze dobrał obsadę, a obsada dobrze się czuła w przypisanych rolach.

Wspomniane w drugim akapicie barwne zdjęcia są jednym z kluczowych elementów filmu. Stanowią dość dobre odwzorowanie Seulu (wysokie wieżowce, nowoczesna architektura, przepiękny park). Dodatkowo pełnią funkcję pomocniczą do budowania złudnej sielskości całego filmu.

Podsumowując, „Pętla” stanowi niezwykle dojrzałą i świetnie zagraną produkcję. Jeśli nie przeszkadza Ci mieszanka stylów i ekspresja aktorów, to jest to film idealny dla Ciebie!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *