Wtorki z Metalem: F jak Faith No More

Zespół na festiwalu "Sudoeste" 2 2009 roku. Aut: Jose Rubio. https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ab/Faith_No_More_2009.jpg

Zespół, który przedstawię w tym tygodniu, jest dość nietuzinkowy. Z jakiego powodu? Odpowiedzi szukajcie poniżej. 

Grupa Faith No More powstała w 1981 roku w Stanach Zjednoczonych. Na początku znani byli jako Sharp Young Man, później jako Faith No Man, by ostatecznie po roszadach w składzie przyjąć nazwę Faith No More. Odnosi się ona właśnie do przetasowań w szeregach grupy, a dokładniej do odejścia Mike’a Morrisa. 

Ich pierwszym albumem był “We Care a Lot” (1985 r.), natomiast krążkiem, który zdobył szersze uznanie, była ich trzecia płyta studyjna “The Real Thing”, która w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie pokryła się platyną. 

Ciekawa jest kwestia klasyfikacji gatunkowej zespołu z Kalifornii. Otóż zalicza się ich do: rocka alternatywnego, indie rocka, hard rocka, popu alternatywnego, metalu alternatywnego, heavy metalu oraz funky metalu. W niektórych kawałkach słyszalne są również wpływy kultury hip-hopu. 

Ich wizerunek sceniczny nie jest typowy dla muzyków metalowych. Na scenę zdarza im się wychodzić w luźnych ubraniach (często koloru białego), a nawet w garniturach. 

Mike Patton podczas występu zespołu na „Maquinaria Festival”. Aut: Silvio Tanaka. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Faith_No_More_@_Maquin%C3%A1ria_Festival_06.jpg


Brzmienie bandu nastawione jest głównie na dostarczenie odbiorcy przekazu, zawartego w tekstach. Wokal jest zatem dobrze słyszalnym, istotnym elementem pierwszoplanowym. Aktualny wokalista – Mike Patton znany jest ze swojej szerokiej skali głosu (6 oktaw), swobodnego poruszania się pomiędzy brzmieniami wokalnymi i ciekawego ich użycia w beatboxie. Brzmienie perkusji jest spokojne i wycofane, nastawione głównie na budowanie tła dla wokalu i gitar. Skoro o gitarach mowa to nie są one pierwszoplanowe przez cały czas trwania utworów. Grają dość wysoko z lekkim przesterem, a ich brzmienie jest “rozciągnięte”, co dodaje stabilnego, wolnego charakteru muzyce. Głównym instrumentem w wielu utworach Faith No More jest keyboard, których buduje “duszę” utworów i nadaje ton brzmienia reszcie instrumentów. Bas jest dobrze słyszalny, często współpracuje z klawiszami, budując napięcie, rozwijane przez gitary w dalszej części kawałków. 

Teksty zespołu często prowadzą rozważania na tematy związane z życiem codziennym i jego sensem. Poruszane są też tematy społeczne oraz prywatne historie członków zespołu. Czasami zespół tematyką zahacza też o doświadczenia duchowe. 

Najbardziej popularnym utworem Faith No More jest “Epic”, a innymi wartymi przesłuchania kawałkami są: 

  1. “Land of Sunshine” 
  2. “Motherfucker” 
  3. “Cone of Shame” 
  4. “I Started a Joke” 
  5. “Midlife Crisis” 

Korekta: Gabriela Kusz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *