#Polfopolecajka – Mrok

Jako dzieci baliśmy się ciemności, mroku. Nie wiedzieliśmy, co się w nim czai, jednak jest w tym coś fascynującego, coś, co przyciąga do siebie.  Później jako nieustraszeni dorośli, dalej nas coś woła z mroku, więc może dlatego sami wymyślamy czające się tam potwory? W dzisiejszej Polfopolecajce będzie o istotach z mroku.  

Film:  

„Wywiad z wampirem” (1994r.)  

Filmowa adaptacja powieści z 1976 r. autorstwa Anny Rice, która napisała także scenariusz do filmu.  

„Wywiad z wampirem” to opowieść o Louisie, młodym wdowcu, który po utracie miłości nie widzi sensu w dalszym życiu. Potem poznaje Lestata – starszego wampira, który proponuje mu rozwiązanie tego problemu oraz życie wieczne. Nie w pełni świadomy, co idzie za tą decyzją, Louis się zgadza i zostaje również wampirem. Razem z Lestatem zostają kompanami na 200 lat, aż główny bohater czuje zmęczenie ciągłymi rozbojami „przyjaciela” oraz koniecznością zabijania. Postanawia opowiedzieć o sobie dziennikarzowi. 

Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles - galeria zdjęć - filmweb
źródło: Filmweb.pl

Mimo, że to opowieść fantasy to możemy zobaczyć, że porusza tematy jakże ludzkie, jak utrata kogoś bliskiego, nieumiejętność pogodzenia się ze stratą, przez co popełniamy niekoniecznie dobre dla nas decyzje.  

„Aż do kości”  

20 letnia Ellen cierpi na anoreksję, fabuła filmu zaś przedstawia proces jej leczenia. Tutaj nie będzie wampirów, ale mrok naszych decyzji oraz chorób. 

Ellen chodzi od jednego specjalisty do drugiego w nadziei, że ten pomoże zrzucić jej „dodatkowe” kilogramy, nie znając składu posiłku potrafi ocenić jego kaloryczność. Ciągle próbując uzyskać „idealną wagę. 

źródło: youtube.com

Obserwując dzisiejsze trendy, zauważyłam trzy “nurty”: ciałopozytywność, „otyłość”, „anoreksja”. Tymczasem ciałopozytywność jest złotym środkiem, którego ludzie nie widzą lub nie chcą, bo widząc osobę o rozmiarze 44 mówią, że promuje się otyłość.  Jednak jak kobieta ma rozmiar 36 to jest filigranowa kobieca, a taki rozmiar u mężczyzny będzie słabością, czymś nie wystarczającym, tak więc czy Ellen to tylko postać z filmu? 

Serial:  

Przy serialach zostaniemy w tematyce fantasy, wampirów i innych istot nadnaturalnych.  

źródło: filmweb.pl

„Pamiętniki Wampirów” 

Tasiemiec serialowy (serial ma 8 sezonów), jednak jest to jeden z moich najbardziej lubianych seriali. Akcja zaczyna się po śmierci rodziców Eleny Gilbert, głównej bohaterki. Poznaje wtedy Stefana, nowego ucznia, który w rzeczywistości jest wampirem. Mogłoby się zdawać, że to jest pierwsze spotkanie Eleny i Stefana, jednak główny bohater chce ją poznać, bo przypomina kobietę, która zamieniła go w wampira. Poznamy również „złego” brata Stefana, Damona – kilkuset letniego Casanovę.  

Dawno, dawno temu”  

Wrócimy do czasów księżniczek, krasnali i historii, które już znamy. 

 „Dawno, dawno temu“ to serial, w którym zobaczymy bajkowe postaci w innych, doroślejszych odsłonach. Cała magiczna kraina została przeniesiona do Storybrook przez Złą Królową. Rzuciła ona klątwę na krainę i mieszkańców, którzy teraz nie widzą, kim są naprawdę. Klątwę może zdjąć tylko jedna osoba, córka Królewny Śnieżki i Księcia.  

żródło: filmweb.pl

Książka:  

Trylogia „Mroczne umysły” to kolejna propozycja fantasy.  

Żyjemy w świecie podziałów, które są mniej lub bardziej widoczne. W świecie Ruby te podziały nie dość, że są widoczne to i surowo przestrzegane. Młoda bohaterka trafia do obozu „rehabilitacyjnego” dla osób ze zdolnościami mentalnymi, dla mrocznych umysłów. Wszyscy rezydenci obozu są obiektem segregacji – Zieloni, Niebiescy, Żółci, Pomarańczowi, Czerwoni z których każda kategoria oznacza inne zdolności. Dzięki zdolności wchodzenia do umysłów innych, Ruby trafia do Zielonych, choć w rzeczywistości jest jedną z ostatnich Pomarańczowych.  Na swojej drodze pozna grupę przyjaciół z innych kategorii. 

Muzyka:  

„Mad World” Imagine Dragons  

Cover znanej piosenki zespołu Tears for Fears, napisany pierwotnie przez Rolanda Orzalbacha. Utwór ukazał się na debiutanckiej płycie – The Husting. Polecam tę wersję, ponieważ ją bardziej lubię ze względu na wykonawców. Głos Dana Reynoldsa jest w tym wykonaniu bardzo kojący. Uważam, że piosenka jak najbardziej się wpasowuje w tematykę polecajki, przede wszystkim ze względu na tekst.  

And I find it kinda funny, I find it kinda sad  

That dreams in which I’m dying are the best I’ve ever had 

find it hard to tell you, I find it hard to take 

 When people run in circles it’s a veryvery  

Mad world. Mad world. 

Opał – „Łapacz snów” 

Według wierzeń plemion rdzennych Amerykanów, łapacze snów miały za zadanie filtrowanie snów mieszkańców danego domu, miały zostać same dobre sny, a złe zostawały w łapaczach.  

Utwór polskiego artysty, mówiący o kobiecie jak o łapaczu snów, dzięki której wszystko miało być lepsze.  

źródło: youtube.com

korekta: Kacper Beda


 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *